Waarom mythische producten?

Waarom zijn Indonesiërs eigenlijk zo gek op onbetaalbare Westerse producten?
Omdat voor veel Indonesiërs echte rijkdom natuurlijk mythisch is, zouden ze graag mythische producten willen bezitten.

Indonesians love exclusive brands. Zelfs al is het nog zo buiten handbereik voor het overgrote deel. Er is zeker een significante groep die zich wel deze welvaart kan veroorloven.

Met liefde geïmporteerd en onderhouden.

Top fashion designers zijn er als de kippen bij.

Jaarlijks miljoenen consumenten erbij

Jaarlijks miljoenen consumenten erbij
Indonesië kent nu al een middenklasse van meer dan 120 miljoen consumenten. Veel Europese bedrijven gebruiken op dit moment Indonesië als marketing speeltuin en als startpunt naar andere Zuid Oost Aziatische landen.

In de honderd shopping malls alleen al in Jakarta is alles te vinden wat we in Europa ook hebben.
Liggen uw spullen er binnenkort?

Weer een nieuwe Hype in de shoppingcentra van Jakarta en andere grote steden. Frozen Yogurt. Het meeste is geïmporteerd, aangezien de werkelijke zuivel industrie in Indonesië eigenlijk van onvoldoende kwaliteit is.

Trixie – Nieuwe parfum keten met zeer moderne on-Indonesische uitstraling.

Sinds 2012 is H&M ook actief in Indonesië.
Never to late to start.

Starbucks is er natuurlijk!

High-end furniture en kunst op Bali.

7-eleven supermarket, wat Indo-Succes betreft nog veel ruimte voor andere goede spelers.

Mobiele telefoons is mega business. Indonesiërs hebben vaak 2, soms meer, telefoons.

Natuurlijk zijn zij aanwezig op deze mega-markt.

Jeugdeconomie die maar blijft groeien

Jeugdeconomie die maar blijft groeien
Indonesië kent nu al een gigantische interne markt; economische groei is consumptie gedreven: totaal zo rond de 240 miljoen mensen.

50% Van de bevolking is onder de 30 jaar. Dit heeft o.a. geleid tot een eigen jeugdeconomie. Denk aan: bioscopen, telefoons, smartphones, opleidingen, jeugd vertier, entertainment industrie, de laatste gadgets moeten hebben, banken, verzekeringen, financieringen, kortom de Facebook-generatie.

Slimme marketing, producten en activiteiten gelinkt aan een hype. Papa houdt van StarWars en zal zeker komen. Mama koopt dan wel een leuk cadeautje toch voor de kids?

Het aantal mobiele telefoons in Indonesië is – geloof het of niet – ca. 237 miljoen stuks, op een bevolking van 260 miljoen.
Mobiele telefoons is mega business. Indonesiërs hebben vaak 2, soms meer, telefoons.

Er is voldoende ruimte voor creatieve ideeën. Een voorbeeld is deze Kiddy Cuts, een franchise, voornamelijk in de grotere malls waar de kappers speciaal opgeleid zijn om kinderen te knippen.

Bij deze economische groei hoort natuurlijk ook andere sociale ontwikkelingen.

Levende modellen in de etalage.

Paket Ekstra Hemat Rp. 27.727 = € 1,80
Fast food is big business in Indonesië.
Omzet KFC 350 miljoen US Dollar.

Heel veel jeugd betekent voor financiële instellingen een langdurige klant relatie.

Facebook en andere Social Media boomt hier als geen ander.
Jakarta, de meeste tweets ter wereld!

Een voorbeeld van een Westers product dat mateloos populair is, de scooter. En dan met name de Italiaanse Vespa.

Creatief toch – lekker pizza’s leren bakken op je verjaardagsfeestje !

Algemeen prijsniveau 2016 in Euro’s

Algemeen prijsniveau 2016 in Euro’s. Ter indicatie:

  • Benzine per liter: € 0,49
  • Wonen per maand: € 200 dan woont u al heel aardig in Jakarta
  • Minimumloon: € 70 -170
  • Eten, per dag: € 5
  • Eten, buiten de deur: € 10 – 15
  • 1 uur in de taxi € 9
  • Trein: 300 km. € 6 tot € 9
  • Kapper: de aller goedkoopste is € 0,66. Niet echt aan te bevelen 😉
  • Vliegen: retour Jakarta – Bali: € 50

Medio Mei-Juni 2016 kost een liter (gelijkwaardig aan Euro 95) ca 49 Eurocent.

Een taxi is in de grote steden het geijkte vervoersmiddel voor een Westerling. Gelukkig zeer betaalbaar.

Als eigenaar van Indo-Succes woon ik in Jakarta in een Penthouse voor de prijs van een studentenkamer in Amsterdam.

Treinreizen tussen grote steden is een avontuur en heel goedkoop.

Indonesië is net zo breed als America.
Dus er is behoefte aan een vliegtuig industrie.
De low-cost carriers zijn verantwoordelijk voor de spectaculaire groei van het aantal vluchten. Inmiddels een belangrijke economische drijfveer. Vliegen is nu bereikbaar voor een heel groot publiek en heeft sterk bijgedragen aan de recente spectaculaire economische.
Batik Air is overigen de premium versie van Lion Air.

Menukaart bij de kapper: een knipbeurt kan tussen de 5 en 7 euro zijn.
Maar het kan ook voor 65 cent. Echter niet aan te raden 😉

Toerisme is sterk groeiend in Indonesië. De overheid zet flink in op het ontwikkelen van de industrie, op de geijkte plaatsen als Bali, maar ook daarbuiten zijn fantastische mogelijkheden voor ontwikkeling en vermaak.

Horeca kent veel verschillende vormen. U kunt al eten vinden bij de straatverkopers vanaf ongeveer 65 cent. Dit is voor Westerlingen niet altijd even geschikt. Er zijn al goede lunches vanaf ca 2 euro.

1000 Euro is ongeveer 152 briefjes
van 100.000 IDR.
Twee veelgebruikte afkortingen:
IDR = Indonesian Rupiah, Rp = Rupiah.

Business Indonesie algemeen

Ook in Indonesië is top-pastry verkrijgbaar.

Op het eiland Java zijn ze begonnen met de aanleg van een hogesnelheidslijn van Jakarta naar Bandung.

Spectaculair ontwikkelende onroerend goed markt. Echter moeilijk om daar als buitenlands investeerder een aandeel in te krijgen.

Bij een groeiend welvaartsniveau komt reizen automatisch op het verlanglijstje terecht.

Op dit moment voldoende ruimte beschikbaar voor de startende ondernemer.

Alcohol is helaas net zo duur als in Nederland.

Persoonlijk contact is ook in de banken wereld het startpunt. Qua automatisering op de achtergrond moet het bankwezen nog een inhaalslag maken.

Een stukje Bali-gevoel in de grote stad.

Stunt met prijzen, en de Indonesiërs zijn er als de kippen bij.

Zijn dit de originele merken?
Polo € 13,50

Nederlandse stijl restaurant, maar aangepast aan de Indonesische smaak. Buitenlandse restaurant stijlen doen het over het algemeen goed in de moderne steden.

Starbucks Coffee, of Setarbak Kopi.
Innovatief zijn ze niet echt. Een naam zoals deze verbasteren zodat het grappig is, kan nog wel. Maar uw business concept kopiëren, daar zijn ze niet sterk in.

Indonesië had in het recente verleden de infrastructuur verwaarloosd. De ontwikkeling van de infrastructuur (weg, water, rail en overige) staat nu boven aan op de agenda van de president en provinciale overheden.
Dit ‘Mass Rapid Transport’ project is recentelijk opgestart en is hard nodig om de druk van het wegennet te verlichten in de hoofdstad.

Cultuur en Toerisme

De jeugd is zo verslaafd is aan spelletjes en social media op de mobiele telefoon.

Indonesische dansers tijdens Chinees Nieuwjaar.
In Indonesië zijn veel Chinezen erg actief en succesvol in de Indonesische zakenmarkt.

Zodra het begint te regenen, dan komen de jongens met hun paraplu aangerend vanuit de nabijgelegen kampungs. Zij bieden dan hun paraplu aan, ten koste van hunzelf. Zo verdienen zij een zakcentje bij als u van de deur van de Mall naar de taxi wilt lopen.

De optimistische doelstellingen van de regering tot 2025

De grootse meerjarenplannen van de regering zijn feitelijk al een tijdje geleden begonnen (start was in 2005) en bestaan in feite uit drie grote master plannen, die allemaal moeten gaan leiden tot een evenwichtige samenleving in meerdere opzichten.

De belangrijkste is het economisch plan genoemd: MP3EI, een master plan met behoorlijke ambitieuze economische groeicijfers van tot 7-9 %. Doel van het plan is om uiteindelijk bij de allergrootste economieën van de wereld te gaan horen. Effectuering van al deze plannen, zal door de economische realiteit, gevormd door onder andere de ontwikkeling van de wereld economie en allerlei andere ontwikkelingen, waarschijnlijk wel regelmatig moeten worden bijgeschaafd.

De plannen zijn als volgt benoemd: Het nationale lange termijn ontwikkelingsplan, het nationale middellange termijn ontwikkelingsplan en het masterplan voor versnelling en uitbreiding van de economische ontwikkelingen . Achtergrond van het totale economische plan is dat de regio’s vooral hun competenties en concurrentiekracht moeten gaan uitbuiten. Overigens zijn het allemaal doelstellingen die lopen tot het jaar 2025.

Het meest tot de verbeelding sprekende plan wat mij betreft is, dat Indonesië qua infra structuur zeer grote doelen en ambities heeft om deze behoorlijk te gaan verbeteren en te gaan verstevigen. Er is al veel geschreven over de verwaarloosde infra structuur van Indonesië. Een groot land, met zoveel eilanden etc., zo divers in zoveel opzichten, dient natuurlijk voor economische groei een infra structureel masterplan te hebben en dat ook snel te effectueren. De grote steden zullen verbonden gaan worden en de belangrijke geografische economische links worden genoemd: de corridors.

Op internet zijn er veel plaatjes te vinden, die deze infra structurele ambities illustreren. Voor alles geldt: plannen maken is natuurlijk één ding, het plan uitvoeren is natuurlijk een geheel ander verhaal. Hier wonende, ben ik sceptisch, vooral over ambities van 9% economische groei jaar in jaar uit, maar de regering dient zeker het voordeel van de twijfel te krijgen in hun ambities. Het is een optimistisch geluid wat ik helaas in Nederland al heel lang niet meer gehoord heb.